دستیابی به چهره ای ایده آل پس از جراحی رینوپلاستی ، مسیری هیجان انگیز است که اغلب با تمایل به اصلاح فرم ابروها تکمیل می شود ؛ اما از منظر علمی ، مدیریت زمان در این مرحله کلید اصلی موفقیت است. پس از جراحی بینی ، پدیده ادِم یا همان تورم بافتی نه تنها در بینی ، بلکه در نواحی پیرامونی مانند پلک ها و پیشانی نیز گسترش می یابد. این تورم موقت می تواند خطای دید ایجاد کرده و تقارن واقعی چهره را پنهان کند. بنابراین انجام میکروبلیدینگ یا کاشت ابرو بعد از عمل بینی در هفته های ابتدایی ، ریسک طراحی نامتقارن پس از فروکش کردن ورم را به دنبال دارد. در حالی که میکروبلیدینگ به عنوان یک روش نیمه تهاجمی به ثبات بافت پوست نیاز دارد ، کاشت طبیعی ابرو به دلیل ماهیت جراحی و نیاز به بی حسی موضعی در مجاورت ناحیه عمل شده ، حساسیت دوچندانی دارد. متخصصان توصیه می کنند برای اطمینان از سلامت عروق خونی و ترمیم کامل بافت ها ، حداقل دو تا چهار ماه پس از عمل بینی صبوری کنید. این وقفه هوشمندانه تضمین می کند که حالت ابروها بر روی بستری پایدار و متقارن بنا شود تا درخشش چهره جدید شما به اوج برسد.
چه مدت بعد از جراحی بینی می توان برای کاشت ابرو اقدام کرد؟
تعیین زمان دقیق برای انجام کاشت ابرو بعد از عمل بینی ، بیش از هر چیز به روند فروکش کردن تورم و بازگشت ثبات به بافت های صورت بستگی دارد. به طور کلی ، اکثر جراحان و متخصصان پوست توصیه می کنند که داوطلبان حداقل ۳ تا ۶ ماه پس از عمل رینوپلاستی صبوری کنند. علت اصلی این وقفه ، پدیده تورم در ناحیه پل بینی و پیشانی است ؛ چرا که در فرآیند کاشت ابرو ، طراحی دقیق و قرینهسازی بر اساس فواصل استاندارد اجزای صورت انجام می شود و اگر پوست همچنان تحت تأثیر ورم ناشی از جراحی بینی باشد ، پس از بهبودی کامل و نشستن بافت ها ، ممکن است ابروها دچار عدم تقارن یا تغییر زاویه ناخواسته شوند. علاوه بر جنبه زیبایی ، از نظر فیزیولوژیک نیز بدن برای ترمیم زخم های پیچیده جراحی بینی به تمرکز منابع خونی و سیستم ایمنی نیاز دارد. انجام یک جراحی تهاجمی دیگر مانند کاشت ابرو در فاصله زمانی کوتاه ، می تواند فشار مضاعفی بر عروق خونی ناحیه میانی صورت وارد کرده و روند التیام هر دو بخش را با کندی مواجه کند. همچنین تزریق داروهای بی حسی موضعی در ناحیه ابرو می تواند باعث تشدید موقت تورم بینی شده و نتیجه جراحی رینوپلاستی را تحت تأثیر قرار دهد. بنابراین سپری شدن دوره نقاهت اولیه و بازیابی انعطاف پذیری طبیعی پوست ، پیش شرط اساسی برای دستیابی به یک نتیجه ماندگار و طبیعی در کاشت ابرو است.
آیا داروهای بعد از عمل بینی با فرآیند میکروبلیدینگ ابرو تداخل دارند؟
بله، تداخل دارویی و اثرات فیزیولوژیک داروهای دوران نقاهت بر نتیجه میکروبلیدینگ بعد از عمل بینی یکی از نکات بسیار مهمی است که اغلب نادیده گرفته می شود. در واقع ، برخی از داروهایی که برای بهبود سریع تر بینی تجویز می شوند ، می توانند به دشمنان قسم خورده رنگ دانه های ابرو تبدیل شوند.
اولین و مهم ترین دسته ، داروهای ضد التهاب و رقیق کننده های خون هستند. بسیاری از بیماران برای مدیریت درد یا طبق توصیه بهترین جراح بینی در شیراز برای کاهش ریسک لخته شدن خون ، از داروهایی مانند آسپرین ، ژلوفن یا دوزهای خاصی از مکمل ها مثل ویتامین E و امگا ۳ استفاده می کنند. این مواد باعث رقیق شدن خون می شوند ؛ در نتیجه هنگام انجام میکروبلیدینگ ، خون ریزی ظریف پوست (تراوش لنفاوی) افزایش یافته و اجازه نمی دهد رنگ دانه ها در بافت تثبیت شوند. نتیجه این تداخل ابروهایی کم رنگ کدر و با خطوطی پخش شده خواهد بود که اصلا شباهتی به ظرافت میکروبلیدینگ ندارد.
دسته دوم کورتیکواستروئیدها مانند دگزامتازون هستند که معمولا برای کاهش تورم شدید بینی تجویز می شوند. این داروها اگرچه در کنترل ورم معجزه می کنند اما سرعت بازسازی سلولی پوست را تغییر داده و پاسخ ایمنی بدن را ضعیف می کنند. از آنجایی که ماندگاری میکروبلیدینگ بعد از جراحی بینی به واکنش درست سیستم ایمنی برای حبس کردن رنگ دانه در لایه درم بستگی دارد ، مصرف استروئیدها می تواند باعث ریزش ناگهانی و کامل رنگ ابروها شود. همچنین اگر هنوز در حال مصرف آنتی بیوتیک هستید ، بدن شما در وضعیت دفاعی قرار دارد و ایجاد هرگونه خراش جدید در ناحیه ابرو ، ریسک عفونت متقاطع را بالا می برد. بنابراین هوشمندانه ترین کار این است که تا پایان دوره مصرف این داروها صبر کنید تا پوست شما آمادگی پذیرش بی نقص رنگ دانه ها را داشته باشد.
عوارض انجام زودهنگام میکرو و کاشت ابرو بعد از عمل بینی
انجام زودهنگام اقدامات زیبایی ابرو پیش از تثبیت وضعیت بینی ، فراتر از بحث تقارن ، می تواند چالش های فیزیولوژیک غیرمنتظره ای ایجاد کند. در ادامه به برخی از این عوارض اشاره می کنیم:
- اختلال در تخلیه لنفاوی و تورم مزمن : پس از جراحی بینی ، سیستم لنفاوی صورت تمام توان خود را صرف تخلیه مایعات و ضایعات بافتی ناحیه میانی چهره می کند. ایجاد خراش های میکروبلیدینگ یا شکاف های کاشت ابرو در این بازه ، بار اضافی به سیستم لنفاوی تحمیل کرده و می تواند منجر به حبس شدن مایعات در زیر پوست شود. این اتفاق نه تنها تورم بینی را طولانی تر می کند ، بلکه ممکن است باعث ایجاد پف ماندگار و غیرطبیعی در ناحیه زیر ابرو و پلک ها شود.
- فشار ناشی از پوزیشن قرارگیری : فرآیند میکروبلیدینگ یا کاشت ابرو بعد از عمل بینی معمولا چندین ساعت زمان می برد و بیمار باید در وضعیتی کاملا افقی یا با شیب کم قرار بگیرد. در هفته های اول بعد از رینوپلاستی ، قرارگیری طولانی مدت در این حالت باعث تجمع خون در سر و افزایش فشار عروقی در بافت های ترمیم نشده بینی می شود. این فشار می تواند منجر به ضربان دار شدن بینی ، افزایش ترشحات داخلی و در موارد حساس ، باعث پارگی مویرگ های ظریف جوش خورده و ایجاد کبودی های جدید شود.
- واکنش های بیش حساسیتی پوست : بدن پس از یک جراحی سنگین در حالت هشدار و استرس فیزیولوژیک قرار دارد. در این وضعیت ، آستانه تحمل پوست به شدت پایین می آید و ممکن است به موادی که در حالت عادی بی خطر هستند مانند رنگ دانههای میکرو یا مواد ضد عفونی کننده ، واکنش های آلرژیک شدید نشان دهد. این حساسیت مفرط می تواند باعث ایجاد درماتیت تماسی یا التهابات پوستی در نزدیکی محل جراحی بینی شود که مدیریت درمان آن به دلیل محدودیت مصرف دارو در دوران نقاهت ، بسیار دشوار است.
- جابجایی بافت در اثر کشش پوست : پیاده سازی تکنیک های ابرو مستلزم کشیدن پوست پیشانی و شقیقه ها توسط تکنسین برای ایجاد خطوط دقیق است. از آنجایی که بافت های بینی در ماه های اول هنوز به استخوان و غضروف زیرین کاملا جوش نخورده اند ، این کشش های مکرر و فشار دست بر روی پیشانی و پل بینی می تواند باعث جابجایی جزئی لایه های پوستی روی تیغه بینی شود. این مداخله مکانیکی ، ریسک پهن شدن غیرطبیعی پل بینی یا تغییر فرم ظریف چسبندگی های بافتی را به همراه دارد.
